محاکمه عشق !!

جلسه محاکمه عشق بود

و قاضی عقل.

عشق محکوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود

يعنی فراموشی؛

قلب تقاضای عفو عشق را داشت

ولی همه اعضا با اون مخالف بودند

قلب شروع کرد به طرفداری از عشق

آهای چشم مگر تو نبودی که هر روز آرزوی ديدن اونرا داشتی

ای گوش مگر تو نبودی که در آرزوی شنيدن صداش بودی

يا تو ای لب مگر تو نبودی که در آتش بوسه زدن به اون

 ميسوختی

دستها با شما هستم که در آرزوی لمس کردن اون زندگی

 می کرديد

و شما پاها که هميشه آماده رفتن به سويش بوديد

حالا چی شده اين چنين با اون مخالفيد

همه اعضا روی برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترک

 کردند

تنها عقل و قلب در جلسه ماندند

عقل گفت: ديدی قلب، همه از عشق بی زارند

ولی من متحيرم که با وجودی که عشق بيشتر از همه تو ر

ا آزرده

چرا هنوز از او حمايت می کنی

قلب لبخندی زد و گفت: من بدون وجود عشق ديگر قلب

 نخواهم بود